Öleceğini bile bile delirmeyen insan


Hayattan beklentisinin ne olduğu konusunda kesin bir yargıya varamamış insan demek lazım aslında. Delirmeyi sonraya bırakır. Örneğin ben de bu varoluş krizi olarak tezahür etti. “Neden varım?”, “Yaşamdan sonraki sonsuz hiçlik” durumlarını düşündükçe ölümün aslında ebedi yokluk olması hissi, sonsuzluğa mı yoksa artık ruhun maddeden oluşması sebebiyle(ruhun bedenden ayrı olduğuna inanıyorum) bir daha aşk, sevgi, yemekten, seksten, başarıdan kısacası her şeyden zevk alma hissinin bir daha yaşanamayacak olması ve senin sinir sisteminin bütününü oluşturan beyninin; deneme yanılma ile tecrübe ettiği her şeyi biriktirdiği bilincin bedenine bağlı olduğu için yok olacak olması asıl sorun. Bu beyine bir kere girince bir daha atılması gerçekten zor oluyor.


Ama bir zaman sonra yapabileceğiniz tek şeyin, bir daha bir bütün halinde bir arada var olmayacak benliğinizin hakkını vermek için yaşadığınız her andan zevk almaya bakmak olduğunu anlıyorsunuz. Çünkü her saniye bir daha geri gelmeyecek ve eşi benzeri olmayan değerli bir taş öneminde.

Bunlar da ilginizi çekebilir

Gitmeden yorumunuzu bırakın.


Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.